Znajdujemy się na placu Żwirki i Wigury, który w przeszłości nosił niezbyt atrakcyjną nazwę Schnuffelmarkt czyli Śmierdzący Targ. Na placu handlowano starzyzną, a nazwę ugruntował przepływający kanał ściekowy. W nieistniejącym już narożnym domu w maju 1798 r. nocowała Luiza, żona króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, stąd później na mapach Lęborka pojawił się Luisenplatz.
Najciekawszym elementem placu jest fontanna z żabkami zbudowana prawdopodobnie w latach 20. ubiegłego stulecia. Zmodernizowano ją w 2013/2014 roku i wówczas nowa granitowa niecka zastąpiła betonową. Fontannę zdobi herb miasta - tak jak tę przedwojenną, i osiem żabek, które przysiadły na brzegu niecki. Umieszczenie żab mogło symbolizować związek miasta z rzeką Łebą i bagnistym terenem, na którym wzniesiono Lębork. Na pewno żabki są bohaterkami pięknej legendy, której można posłuchać stając tuż przy fontannie.
Legenda o żabkach:
Dawno, dawno temu Lębork rokrocznie nawiedzała plaga żab. Były wszędzie: na ulicach, podwórkach, a nawet w domach. Ogłoszono nagrodę dla tego, komu uda się pozbyć uciążliwych płazów. Pewnego dnia pojawił się w Lęborku obieżyświat Jakub. Dowiedział się o żabim problemie. Gdy poznał piękną córkę burmistrza poszedł do jej ojca na rozmowę. O czym rozmawiali nie wie nikt. Wkrótce przy rynku stanęła cicho szemrząca fontanna, a wiosną ani jedna żaba nie pojawiła się w mieście. Jednak Jakub nie dostał nagrody, a strażnicy przepędzili go z grodu. Po tym zdarzeniu w tajemniczy sposób na fontannie pojawiło się kilka kamiennych żabek. Siadała przy nich piękna córka burmistrza i śpiewała smutne piosenki. Do dziś mówi się, że uciekła z ukochanym Jakubem. O tajemnicy zniknięcia młodych opowiadają ponoć do dzisiaj żabki na fontannie. Trzeba się tylko dobrze wsłuchać.
Miejsca w pobliżu:
Przedwojenny sejf
Plac Pokoju
Ulica Staromiejska
